کتاب لیدی سوزان

صدایی که در پایان رمان به گوش خواننده می‌رسد انگار صدای آمرانه‌ی خود نویسنده است، اما انگار این صدا نقیضه‌ای است بر داوری اخلاقی: چشم‌سفیدی، خوش‌ذاتی، حماقت، احساسات و پاکدامنی را به یک چوب می‌راند و همه را از دم به سخره می‌گیرد. این تغییر لحن نهایی و آشکار که به زمین و زمان طعنه می‌زند، داستان خلاقه را کنار می‌گذارد تا به خواننده گوشزد کند و نشان دهد که قضاوت اخلاقی و تشخیص خوب و بد غیرممکن است. نویسنده نشان می‌دهد خود زندگی هم داستانی ساختگی است: الگوهای پاکدامنی و جرثومه‌های فساد، هر دو، مجبور می‌شوند همرنگ جماعت شوند و یا به انتخاب خودشان منفعت شخص خودشان را در نظر بگیرند، در نهایت هم هیچ‌کدام نماینده‌ی ارزش‌های عملی نیستند. تنها اصولی که در کتاب لیدی سوزان به چشم می‌خورد، اصول واقع‌بینی و عمل‌گرایی است؛ داستان راهی پیش پایمان نمی‌گذارد جز اینکه به این دنیا خنده‌ای کنیم و بگذریم.

The apparently authoratitive authorial voice speaks out in conclusion only to parody the voice of moral arbitration: reducing to mockery the claims of impudence, good-nature, folly, feeling, and prudence alike. This definitive final shift to general satire devalues the claims of imaginative fiction to convincing, edifying representation of a way of living in which moral discrimination is possible. The fictiveness of life itself is suggested: models of vice or virtue enforce social conformity or advance individual interests, they do not embody realisable values. The only `principles’ to emerge from Lady Susan are pragmatic; disaffected laughter is the only response to the homogeneity of the world it opens to our inspection.