خط آهن زیرزمینی رمانی پر افت و خیز است که شبکهای از شخصیتهای درهم تنیده دارد. شخصیتهای سیاه و سفید که میکوشند به گریز بردهای فراری، پیش از جنگ داخلی امریکا کمک کنند.
ماحصل کار نویسنده اثری است که درعین بیان واقعیت تلخ برده داری احساسات خواننده را به شگفتترین حالت درگیر فضا کند. به قول منتقدی “پژواکی است از محبوب تونی موریسن، بینوایان ویکتورهوگوو مرد نامرئی رالف الیسن” که باز در همین حال، گویا تابلویی است که بورخس و کافکا و سوئیفت هم بر آن نقشی زدهاند.
کورا برده فراری در مسیر گریز خود تصویری از آمریکا و گذشته آن را به روایت میکشد که برای هر خواننده ای تازگی دارد و و از پس واقعیت سبع و تمثیل حکایت گونهاش قدرت قلم نویسنده را آشکار میکند. قلمی که تاثیر وقایع معاصر را میتوان به وضوح در ان دید؛ کشته شدن سیاه پوستان آمریکا به دست پلیس، اخراج مهاجران به دلیل ترس و تعصب سیاست مداران و بسیاری رفتارهای کوته نظرانهی دیگر که جامعه شناسان میپنداشتند از تمدن غرب بیرون رفته است. لیکن به قول فاکنر: “گذشته نمرده، حتی هنوز نگذشته”
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.